تاریخ انتشار :دوشنبه ۲۱ آبان ۹۷.::. ساعت : ۲:۰۳ ق.ظ
فاقددیدگاه

از مدیریت کوتوله ها تا قامت برافراشته ی مدیریت در استان

36789

همیشه و از ابتدای تاریخ با عنوان های مختلف یکی از مباحثی که در خوشبختی مردم و پیشرفت ملت ها و توسعه ی کشورها نقش داشته مدیریت بوده است.گاه مدیریت را ذاتی پنداشته اند، گاه آن را هنر شمرده اند و گاه نیز از آن به عنوان یک علم یاد کرده اند.

از آغاز قرن بیستم که سازمان ها و نهادها چه در ساختار حکومت ها و چه در ساختارهای اجتماعی و اقتصادی منظم تر و تاثیرگذارتر شدند نقش مدیریت در پیشرفت و کارایی این مجموعه ها بیشتر شده و هرچه ساختارها از اهمیت بیشتر برخوردار شدند انتظار این بود که از نقش افراد کاسته شود که اینطور هم شد و مدیریت به عنوان یک علم روز به روز بر اهمیت هود افزود و از اهمیت افراد کاست.

اما در جوامعی همچون جامعه ی ایران که هم ضعف های قانونی داریم و هم بحران حاکمیت قانون داریم و هم ساختارها ناقص و ناکارآمد هستند و هم بنیان مدیریت علمی سست است و غلبه ی روابط بر ضوابط به وضوح وجود دارد به طور طبیعی نقش افراد در مدیریت ها تعیین کننده است. از سال ها قبل گفته می شد که افراد در ایران دو نوع هستند برخی افرادی هستند که همه ی اعتبار و جایگاه خود را در جامعه از ابلاغ پست و صندلی خود می گیرند و چون صندلی از زیر پایشان برداشته شود دیگر هیچ نیستند و در مقابل افرادی هستند که به پست و صندلی که به آنان واگذار می شود اعتبار و جایگاه می بخشند. این فرآیند در جامعه ی ایران همچنان به قوت خود باقی است.

در استان سیستان و بلوچستان آنچه در همه ی ایران به عنوان یک مشکل و واقعیت وجود دارد بسیار مشخص تر به چشم می خورد. قامت مدیریت در استان همیشه کوتاه بوده البته اگر از معدود استثناها بگذریم. در دوره یک ساله ی استانداری محبی که استان به یتیم خانه تبدیل شد و برای هر سمتی اقدام به انتصاب سرپرست شد این قامت کوتاه و کوتوله بی ثبات و سست هم شد و دیگر معلوم بود که نه مردم استان می توانند متوقع شادی و خوشبختی باشند و نه باید منتظر بهبود معیشت و اشتغال باشند و نه استان می تواند چشم امیدی به توسعه و پیشرفت داشته باشد. اکنون با پایان دوران خدمتی محبی استاندار باید امیدوار باشیم که جانشین ایشان از افرادی باشد که به سمت و صندلی خود اعتبار و جایگاه بدهد و قامت مدیریت استان را برافراشته نماید و به دوران کوتولگی پایان ببخشد. شاید عده ای بگویند چقدر خوش بین هستم اما واقعیت این است که اینجا استان ماست و همواره باید به راحتی مردمان آن، توسعه و پیشرفت آن امید داشته باشیم و تلاش بکنیم ما هرگز حق نداریم که ناامید بشویم.

با استاندار بعدی حرفهای اساسی در این مورد دارم.

دکتر محمدتقی رخشانی

دیدگاه خود را به ما بگویید.